NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Uwaga: będzie dużo spoilerów, więc lepiej odwróćcie wzrok,
jeśli nie oglądaliście Stranger Things 2.
A teraz porozmawiajmy o szokującej śmierci Boba Newby’ego,
zagrożeniu dominacją łupieżcy umysłów,
i smutnym rozstaniu Nancy i Steve’a.
Laboratorium w Hawkins ma na rękach świeżą krew.
Z naszymi kolejnymi gośćmi spróbujemy odkryć, co za tym stoi.
Zaczynamy Beyond Stranger Things.
- Halo! - Cześć.
WITAMY W HAWKINS
CAŁA PRAWDA O HAWKINS
Tym razem do stołu zasiedli ze mną...
Och, wszyscy sięgnęliście po wodę.
Pogadamy sobie o Stranger Things 2.
Jest z nami Natalia Dyer, która gra Nancy,
Charlie Heaton, czyli Jonathan,
Joe Keery, który gra Steve’a, oraz Brett Gelman, czyli Murray.
Dziękuję za przybycie.
Chciałbym zacząć od zabawnej sceny w domu Barb.
Odwiedzacie jej rodziców i zajadacie u nich kurczaka z KFC.
- Nasza pierwsza scena. - Pierwsza w ogóle?
Tak.
- Pierwszy dzień zdjęć? - Tak.
To była nasza pierwsza wspólna scena.
Tak, niezły ubaw.
Straciłam poczucie czasu. Patrzę, a tu już 17.
- To nic. Jest pyszne. - No. Uwielbiam KFC.
Kapitalna scena z rodzicami Barb.
Świetnie zagrana.
Joe zjadł tonę kurczaka.
Strasznie się obżarliśmy.
Nie wypluwałeś kurczaka do kubełka? Cały czas jadłeś?
- Ja po prostu... - Dużo ujęć.
Nakręciliśmy chyba siedem ujęć, podczas których robię tak:
Palce lizać.
A mówiąc serio, Nancy idzie na tę kolację, bo męczą ją wyrzuty sumienia
z powodu Barb.
Nancy chodziła wcześniej na rodzinne kolacje do domu Barb.
Podczas tej kolacji Hollandowie
przedstawiają informacje na temat detektywa.
Teraz pracuje na zlecenie
i zgodził się wziąć naszą sprawę.
Na początku sezonu widzimy,
jak bohaterowie sobie radzą i jak Nancy sobie nie radzi.
Nancy?
Nancy.
Rozmowa z Hollandami o detektywie,
o tym, że mają nadzieję, wywołuje reakcję łańcuchową.
Nancy czuje, że nie może tak dłużej żyć.
Nie może udawać...
To dla niej ważny moment, w którym zaczyna się jej podróż.
Również dla Steve’a, bo ma odmienne zdanie na ten temat.
Nie da się nic zrobić
ze względu na ludzi, którzy za tym wszystkim stoją.
Nic na to nie poradzimy.
Powiedzmy im prawdę.
Wiesz, że nie możemy.
Można im współczuć, ale właściwie nie można nic zrobić.
Całe otoczenie jest przytłaczające.
Pracownicy laboratorium są niczym Wielki Brat.
A więc walka z nimi okazuje się dosyć niebezpieczna.
Myślę, że właśnie dlatego Steve i Nancy od roku się o to spierają.
- Zgadza się. - Steve nie chce podjąć działania.
Prowadzi to do dramatycznej sceny, w której Nancy zadaje ci cios.
Wszystko spoko.
Niby się kochamy, bawimy.
Chodźmy na imprezę.
Zabawmy się.
To do bani.
„Niby się kochamy”?
Nagle dociera do mnie, co należy zrobić.
W głębi duszy wiem, co jest słuszne, pomimo okoliczności.
Chciałbym pogadać z Charliem
o scenie w korytarzu,
która jest kolejnym kluczowym momentem. Mowa o zaproszeniu na Halloween.
Nancy zawsze zaprasza ludzi na imprezy.
A potem się upija i broi...
Święta prawda.
Przychodzisz.
„Potwornie się nawalimy”.
Nie.
Nie możesz siedzieć sam w Halloween. To niedopuszczalne.
Tylko oni naprawdę się rozumieją.
Od samego początku oboje chcemy rozwikłać tajemnicę.
Muszę coś pani powiedzieć. Na temat Barb.
I tamtej nocy...
Nie powiedziałam pani prawdy.
Ale to nie rozmowa na telefon.
Macie plan w parku.
Chciałbym omówić pewne teorie na ten temat.
Mówisz o scenie na masce?
Wszystko zaczyna się od sceny na masce samochodu, prawda?
Znasz historię tej sceny?
Wiesz, czemu nakręcili ją na masce? Początkowo miało być inaczej.
To znaczy?
- Piękne ujęcie. - Mieliśmy kręcić ją na boisku.
A potem Shawn oznajmił, że rozmawiał z braćmi
o czasach, gdy chodzili do liceum.
- Tak, wiem. - I podobno...
na długiej przerwie chodzili do auta i jedli w nim śniadanie.
Chcieli być sami.
Nie ukończyli przedszkola, bo nie byli wystarczająco towarzyscy.
Dowiadujemy się o nich tylu ciekawostek!
Ale do rzeczy: jesteśmy w parku.
Chcą, by ich uprowadzono?
Chcą dać się uprowadzić ludziom z laboratorium.
Na pewno was nie podwieźć?
Nie wiedzą dokładnie, co tam znajdą.
Ale są przekonani, że muszą się tam dostać, by zdobyć dowód.
A Paul Reiser grozi wam w szarmancki sposób.
Dlatego muszę powstrzymać pogłoski.
Jak te chwasty.
Wszelkimi sposobami.
To z kolei prowadzi nas do Murraya.
Wystarczy połączyć fakty.
Chronologia jest błędna.
Słucham?
Masz teorię na temat intencji Murraya w stosunku do rodziców Barb?
W serialu nie poznajemy historii Murraya,
ale jego rodzinę zniszczono,
gdy próbował ujawnić jakąś aferę, pracując dla Sun Times.
Poprzez odkrycie prawdy, jaka kryje się za zniknięciem Barb,
chce wynagrodzić krzywdę wyrządzoną jego córce i rodzinie.
Ciekawe, że zaczynasz od Hoppera.
Najpierw idziesz do niego. A on odprawia cię z kwitkiem.
Gadałem ze sprzedawcą z Big Buy.
Twierdzi, że dziewczynka zbiła drzwi siłą woli.
Słyszałem. A ty o brodatym grubasie, który wchodzi przez komin?
Jego postać jest jakby żywcem wyjęta
z paranoidalnych thrillerów politycznych lat 70.
Rozmawialiśmy na temat filmów:
Wszyscy ludzie prezydenta,
Syndykat zbrodni, Maratończyk.
Murray przypomina Richarda Dreyfussa z filmu Szczęki.
Widzi, co naprawdę się dzieje,
i próbuje obudzić mieszkańców miasteczka.
Nie widzi w Hopperze złego człowieka,
lecz kogoś, kto idzie przez życie pogrążony we śnie.
- Nie rozumiesz? - Nie.
To może mieć konsekwencje na skalę międzynarodową.
Mówimy o rosyjskim najeździe na Hawkins.
David Harbour nie mógł tu być, ale powiedział nam, co sądzi o Murrayu.
Spójrzmy w nasz piękny telewizor.
Uwielbiam Bretta Gelmana
i to, co robi w serialu.
Mam nadzieję, że będzie więcej Bretta Gelmana i Murraya Bowmana.
Murray działa Hopperowi na nerwy.
Interesująca jest ich wroga relacja w tym sezonie.
Byłoby śmiesznie, gdyby Hopper i Murray
musieli połączyć siły, aby rozwiązać jakiś problem.
Genialny pomysł.
Na pewno zaczęliby razem błaznować.
Otrzymałeś mnóstwo komplementów.
Między nimi rzeczywiście można dostrzec pewną więź,
która mogłaby przerodzić się w przyjaźń.
Mimo że Hopper nie ma o niczym pojęcia,
jest dla Murraya jedyną szansą, aby dotrzeć do mieszkańców miasteczka.
Nancy i Murraya również łączy więź,
gdyż oboje chcą rozwikłać tajemnicę.
Murray siedzi w tym dłużej, a Nancy dopiero odkrywa siebie, ale...
Myślę, że Murray widzi w niej siebie z czasów młodości.
Nie bądź naiwna, Nancy!
Ci ludzie...
nie są tacy jak wy czy ja.
Nie interesuje ich, co jest za zasłoną.
Zasłona im pasuje.
Masz teorię spiskową,
a jednocześnie potrafisz dostrzec to,
co dzieje się na twoich oczach.
Tak, bo oni też żyją w kłamstwie - nie są razem.
Demaskujesz ich.
Murray ma obsesję na punkcie obnażania kłamstw.
O mamuniu, ale z was urocza para.
Murray odgrywa wielką rolę w zeswataniu tych dwoje.
Ogromną.
- Łączę ich w parę. - Tak.
Dzięki mnie są razem.
Jestem paranoicznym wścibinosem.
Mam w gabinecie rozkładaną kanapę.
Ale na waszym miejscu
przestałbym robić podchody i spał w jednym łóżku.
Prawdziwa swatka.
Dotarł to sedna sprawy.
A następnego dnia robi im śniadanie.
- Zdjęcia do tej sceny były trudne. - Potwornie.
- Jajko spada mi z widelca. - Tak.
Z widelca spada mi kawałek jajka.
- I mówisz: „Ups”. - Niechcący.
Murray patrzy na Jonathana i mówi: „Ups”.
Jonathanie...
Jak się spało na kanapie?
Słucham?
Pytam o kanapę.
Ach, tak.
Dobrze.
Jasne.
- Pełna improwizacja. - Natalia przez całą scenę siedzi tak.
- Przez calutką scenę. - Niezłe jaja.
ODRZUTY
Cięcie.
Te postaci wpadają na siebie nie bez przyczyny.
To zmienia bieg wydarzeń.
A tak dla żartu: co by było, gdyby to Steve siedział z wami w pokoju?
Co Murray powiedziałby w tym momencie?
Myślę, że pewnie coś w stylu...
- „Odpuść, stary”. - „Ona cię nie kocha”.
- „Zabalujesz z inną”. - „Słuchaj, spotkasz kogoś innego”.
„Nawet nie wiesz, kim jesteś.
Więc zanim ktoś się w tobie zakocha,
musisz poznać samego siebie”.
Może gówniany ze mnie chłopak...
ale sprawdzam się jako niania.
Jonathan jest jedną z bardziej świadomych postaci.
Od samego początku.
Wie, kim jest.
Nie ma mowy.
Wrócisz o 20 i będziesz słuchał Talking Heads
i czytał Vonneguta.
Brzmi nieźle.
Jonathan wie, kim jest?
Tak, prawdopodobnie dzięki swoim obowiązkom rodzinnym.
W pewnym sensie jest głową rodziny.
Wybiera życie samotnika.
Od początku wie, kim jest, i tego się trzyma.
Czy Steve i Jonathan
potrzebują jakiejś konfrontacji
z powodu tego, co zaszło?
Jestem ciekaw, co myślicie.
Nie muszą się bić czy kłócić.
Można powiedzieć, że dochodzi między nimi do pojednania.
Właściwie nie mogę się wściekać,
bo przeczuwałem to od początku.
To było oczywiste,
że jesteście blisko, już w sezonie pierwszym.
Dlatego czuję się niepewnie,
psuję Jonathanowi aparat i go dręczę.
Trzymaj.
To próba przejęcia kontroli nad sytuacją.
Rozmawialiśmy o tym na początku.
Steve wydaje się mieć gotowy pomysł na życie,
a Nancy jest jego częścią.
Na początku serialu
jesteś jedną z bardziej egoistycznych postaci,
a z czasem stajesz się jedną z najbardziej bezinteresownych.
Odsuń się!
Chcesz zarobić? To chodź!
Już podczas sezonu pierwszego
fani zastanawiali się, czemu Jonathan i Nancy nie są parą,
a teraz się to spełniło.
Tak powinno być? Para z prawdziwego zdarzenia?
Myślę, że dla wszystkich jest jasne,
że Nancy i Jonathan są bratnimi duszami.
Może dlatego, że Jonathan wie, kim jest,
a Nancy właśnie próbuje się odnaleźć, co jej się przy nim udaje.
- Tak. - Racja.
Rozpoczęliśmy rozmowę od rodziców Barb.
Chciałbym o coś zapytać, skoro się z nią pożegnaliśmy.
Czy jest dla niej sprawiedliwość?
Nancy chciała, aby rodzice Barb
dowiedzieli się przynajmniej prawdy.
Aby przestali jej szukać i zamknęli ten rozdział w ich życiu.
- Aby się z tym pogodzili. - Właśnie.
Nie wiem jednak, czy można mówić tu o sprawiedliwości.
Co oznaczałaby sprawiedliwość dla Barb?
Nie wiem, ale posłuchajmy,
co Shannon Purser, czyli Barb, ma na ten temat do powiedzenia.
Przeprowadziliśmy z nią mały wywiad.
- Oczy w telewizor. - Emocjonujące.
W dziewiątym odcinku mamy w końcu pogrzeb Barb.
Widok jej rodziców, którzy zdali sobie sprawę, co się stało,
jest naprawdę poruszający.
Dziwne, jak bardzo czuję się związana z tą rodziną,
której nawet nie poznałam.
To wzruszające,
że tylu ludzi kochało Barb.
Chociaż widok własnego pogrzebu
i ludzi płaczących nad moimi zdjęciami
był nieco dziwny.
Przyznaję, że mnie rozśmieszył.
W tle widać moje zdjęcia z dzieciństwa.
Miałam wtedy pięć czy sześć lat.
To moje prawdziwe zdjęcia z dzieciństwa.
Moje własne wspomnienia stały się częścią życia Barb.
Niesamowite.
Pamiętam, gdy zobaczyłem te zdjęcia.
- Świątynia. - Pomyślałem: „O Boże”.
To było takie słodkie. Gdy kręciliśmy scenę pogrzebu,
na dworze było upalnie, a my staliśmy w grubych płaszczach.
- Ale książeczka... - Broszurka?
Była urocza. Krótkie wiadomości do Barbary.
Mam jeden egzemplarz. Podpisaliśmy się na nim.
- Pamiątka po Barbarze. - Słodkie.
Muszę coś podkreślić, bo to ważne.
Barb, pomimo tego, że była postacią drugoplanową,
miała ogromny wpływ na zdarzenia
nie tylko sezonu pierwszego, ale i drugiego.
To doprawdy niezwykłe,
jak jej los wszystko ze sobą łączy
i popycha innych do działania.
A ich misja zaczyna się od kurczaka z KFC.
Dziękuję wam za cudowną dyskusję
o wszystkim, co wiąże się z serialem Stranger Things 2,
o trójkącie miłosnym i swataniu.
Wiecie, co nastąpi dalej.
Zostaję tu i czekam na nowych gości, których zaleję pytaniami.
Zaczynamy kolejny odcinek Beyond Stranger Things... już teraz.
Napisy: Monika Bartz